Կին

Ես կին եմ,
Որովհետև ունեմ մեծ կրծքեր ու երեխա...
Ուրիշ ոչ մի որովհետև չկա

Բողոքի գիրք. մամայական բաներ N 2

Չէի կարա էս թեմային առանձին չանդրադառնալ՝ սա լուրջ ա: Խոսքը սոսկաների կամ հայերեն ասած՝ ծծակների մասին ա:
Փաստորեն հայ ազգը ոչ միայն սոսկան տալիս ա, որորվեհտև մեկ-մեկ կարիքը զգում ա, այլ անգամ եթե կարիքը չի զգում, կոմպլեքսավորվում ա, որ իրա էրեխեն սոսկա չի վերցնում: Ո՞վ ա ասել, որ սոսկան պարտադիր ատրիբուտ ա:
Ինչի՞ եմ ես սոսկային դեմ: Ասեմ՝ սոսկան տալիս են էն ժամանակ, երբ երեխան "անիմաստ լացում ա", սոսկան իրանց հանգստացնում ա: Իմ կարծիքով երեխան ԵՐԲԵՔ անիմաստ չի լացում՝ փորիկն ա  ցավում, սոված ա, քունն ա տանում, կապրիզ ա, բայց անիմաստ երբեք չի լացում: Ու էտ մոտեցումը՝ "էրեխու ձենը կտրենք", մեղմ ասած անընդունելի էգոիստական ա: Չասեմ որտեղ ֆբ-յան քննարկում էր գնում ու մի մամա ասեց, որ ինքը սոսկա տալիս ա, որ եթե էրեխեն դրոսում լացի, ինքը խայտառակ չլինի: Ես սրտանց ցավում եմ էտ մամայի էրեխու համար, անկեղծ, սրտանց:
Էլ չասեմ, որ հետո էտ նույն սոսկայից կտրելը ինչքան դժվար ա ու ինչ տրավմա են հասցնում էտ խեղճ էրեխեքին: Նույն քննարկման մեջ մի մամա գրել էր, որ ութ ամսեկանում հազիվ սովորեցրել ա սոսկայի ու հետո շատ դժվարությամբ կտրել: Երկաթից էլ չէ, պողպոատից ա էտ տրամաբանությունը, ութ ամիս տանջվել ա, որ էրեխեն եսիմնինչի սոսկա ուտի, հետո էլ տանջվել ա, որ հետ սովորացնի: Ով կասի էտ գործողության տրամաբանությունը, թագավորությանս կեսն իրան:

Հ.Գ. ամենահանճարեղ մտքերից էսօրվա լսածս՝ եթե սոսկա չտաս, էրեխեն հոգեբանական խնդիրներ հետագայում կունենա, հարցին, թե ինչ խնդիրներ, ասեց՝ դե ծխող կդառնա: Գոնե հակառակն ասեր, ֆֆֆ...

Հ.Հ.Գ. թող չվիրավորվեն էն մամաները, ովքեր իրանց էս փոսթում գտան, սա իմ անձնական կարծիքն ա ընդամենը

Մենակություն

Երբ մենակությունդ մարդիկ այլևս չեն լցնում,
Իրանք կան, բայց ոնց որ չլինեն,
Ո՞վ ա մեղավոր ու մեղավոր ա՞ արդյոք:

Կյանք

Ժամացույցի սլաքի պես՝

Գնում, գնում, գնում

Ու մի օր կանգ առնում:

Կյանք...

Երանություն

Բաժանվեմ մասնիկների,

Հազարավոր, միլիոնավոր,

Ու ներարկվեմ բջիջներիդ մեջ:

Երանություն...

Ex-street art

Էքս են, որովհետև էլ չկան... Որովհետև մեր քաղաքապետարանը մի օր որոշեց վերանորոգել դալանները...

Աշխատանքներ, որոնց վրա ժամեր եմ ծախսել, որոնց էրեսից մատերս ցրտահարվել են, անելուց հետո էլ հաճույքից նիռվանայի մեջ եմ ընկել: Ամեն անգամ Ենգիբարյանի կողքով անցնելուց ժպտում էի իրան ու բարևում :))) Իսկ հիմա էլ չկան, բա~

Սենտիմենտալ ստացվեց, գիտեմ, ուղղակի էսօր ես տեսա, որ իմ վերջին աշխատանքը ռեմոնտի տակ ա ընկել, տենց տխրեցի:

Բայց նոռմալ ա, դեռ շատ կնկարեմ :)))) էս արվեստը պետք ա անես էն գիտակցումով, որ մի օր քեզ էլ ռեմոնտ կանեն :))) նենց որ...

... մինչ նոր հանդիպում ;))))