Բողոքի գիրք. մամայական բաներ N 2

Չէի կարա էս թեմային առանձին չանդրադառնալ՝ սա լուրջ ա: Խոսքը սոսկաների կամ հայերեն ասած՝ ծծակների մասին ա:
Փաստորեն հայ ազգը ոչ միայն սոսկան տալիս ա, որորվեհտև մեկ-մեկ կարիքը զգում ա, այլ անգամ եթե կարիքը չի զգում, կոմպլեքսավորվում ա, որ իրա էրեխեն սոսկա չի վերցնում: Ո՞վ ա ասել, որ սոսկան պարտադիր ատրիբուտ ա:
Ինչի՞ եմ ես սոսկային դեմ: Ասեմ՝ սոսկան տալիս են էն ժամանակ, երբ երեխան "անիմաստ լացում ա", սոսկան իրանց հանգստացնում ա: Իմ կարծիքով երեխան ԵՐԲԵՔ անիմաստ չի լացում՝ փորիկն ա  ցավում, սոված ա, քունն ա տանում, կապրիզ ա, բայց անիմաստ երբեք չի լացում: Ու էտ մոտեցումը՝ "էրեխու ձենը կտրենք", մեղմ ասած անընդունելի էգոիստական ա: Չասեմ որտեղ ֆբ-յան քննարկում էր գնում ու մի մամա ասեց, որ ինքը սոսկա տալիս ա, որ եթե էրեխեն դրոսում լացի, ինքը խայտառակ չլինի: Ես սրտանց ցավում եմ էտ մամայի էրեխու համար, անկեղծ, սրտանց:
Էլ չասեմ, որ հետո էտ նույն սոսկայից կտրելը ինչքան դժվար ա ու ինչ տրավմա են հասցնում էտ խեղճ էրեխեքին: Նույն քննարկման մեջ մի մամա գրել էր, որ ութ ամսեկանում հազիվ սովորեցրել ա սոսկայի ու հետո շատ դժվարությամբ կտրել: Երկաթից էլ չէ, պողպոատից ա էտ տրամաբանությունը, ութ ամիս տանջվել ա, որ էրեխեն եսիմնինչի սոսկա ուտի, հետո էլ տանջվել ա, որ հետ սովորացնի: Ով կասի էտ գործողության տրամաբանությունը, թագավորությանս կեսն իրան:

Հ.Գ. ամենահանճարեղ մտքերից էսօրվա լսածս՝ եթե սոսկա չտաս, էրեխեն հոգեբանական խնդիրներ հետագայում կունենա, հարցին, թե ինչ խնդիրներ, ասեց՝ դե ծխող կդառնա: Գոնե հակառակն ասեր, ֆֆֆ...

Հ.Հ.Գ. թող չվիրավորվեն էն մամաները, ովքեր իրանց էս փոսթում գտան, սա իմ անձնական կարծիքն ա ընդամենը

Մենակություն

Երբ մենակությունդ մարդիկ այլևս չեն լցնում,
Իրանք կան, բայց ոնց որ չլինեն,
Ո՞վ ա մեղավոր ու մեղավոր ա՞ արդյոք:

Ամփոփում~

Էս տարվա վերջին գրառումս:)))

Ուզում էի ասեի, որ տարին իրականում էտքան էլ լավը չէր իմ համար: Ուրախ եմ, որ նորն ա սկսվում:

Խոսք եմ տալիս մի բան, էն, ինչ դուք մինչև հիմա տեսել եք Մանանից, էտ նախերգանքն ա էն ամենի, ինչ կտեսնեք մյուս ու հետագա տարիներին:

Նենց որ, անկեղծ շնորհավորում եմ բոլորիդ, մի էջ էլ անցանք:)))

Կհանդիպենք մյուս տարի ;)

Գիշերային սենյակ

Էս էլ իմ սենյակն ա` գիշերով: Մի օր նկարել էի, ասեցի դնեմ, դուք էլ տեսնեք :)))

լինել, թե չլինել...էտ խնդիր չի

Նստած մտածում էի` մարդիկ էտքան մտածում են իրանց կյանքի ու առողջության մասին, ինչի համար???? Չխմած կյանք ա...հա, զարմացաք չէ? օպտիմիստ Մանանը սենց բան ա ասում: Բայց ռեալ նայեք, ինչի համար ենք մենք ապրում? ամեն օր արթնանում ենք, ինչ-որ բաներ անում ու քնում, որ մյուս օրը նորից արթնանաք, իսկ եթե մեկը չի արթնանում, սգում ենք...հա , հետո ինչ, ինքն էլ բոլորիս նման ինչ-որ բաներ չի անի ու հետո քնի, որ էլի արթնանա...
Ու ամենահետաքրքիրն էն ա , որ ես լրիվ ուրիշ բանի մասին էի ուզում գրեի: Ուզում էի ասեի, որ ես ոչ մեկից չեմ սիրում կախված լինել, դրա համար ես բոլորի հետ եմ, բայց մենակ եմ, ու ոչ մի ԲԱՆ-ից էլ չեմ սիրում կախված լինել, դրա համար, ես մի տեղ չեմ, ես ամենուրեք եմ: Իրերն ու մարդիկ անկապ երևակայության արդյունք են: Ես էս աշխարհից չեմ, ես կյանքից դուրս եմ...այ սենց մի ոտս եմ դուրս հանել, հետո մյուսը: Հա, ու ես շուտ եմ մեռնելու, սրտի կաթվածից, որովհետև շատ ծանրաբեռնված ու անառողջ կյանք եմ ունենալու (ունեմ):
Մեկ-մեկ մտածում եմ, որ ուզում եմ "նոռմալ" կյանք ունենամ: Բոլորի նման ավարտեմ, աշխատեմ, ընկեր ունենամ, ամուսնանամ ու էրեխա ունենամ: Ու նեռվայնանում եմ, որ անընդհատ "նոռմալության" կանոններից շեղվում եմ: Բայց հետո մասնագիտությունս իրանն ասում ա ու մտածում եմ, որ ես եմ ինձ ստեղծում այնպիսին, ինչպիսին կամ, ուրեմն ես ուզում եմ շեղվել էտ նոռմալությունից: Ես չեմ ուզում ավարտեմ, ես ուզում եմ հազար ու մի բան սովորեմ, հետո էտ սաղ խառնեմ իրար, մոտս չստացվի, հետո ստացվի, հետո ուզենամ մեռնեմ, բայց չմեռնեմ, որովհետև մի բան ինձ հետ կպահի (տեսնես ինչը): Չեմ ուզում ընկեր ունենամ, որ անկապ սիրահարվեմ ու նեռվայնանամ, հետո ուրախանամ, որ ինձ էլ են սիրում, հետո պարզվի չեն սիրում, հետո...բրազիլական սերիալ:
Անկեղծ ասեմ??? չէի ուզում էսքան կիսվեի, բայց երևի պետք էր:
Ուզում եմ մի 5 օր վրա-վրա խմեմ...չէ, հարբեմ: Մի տեսակ հասկացա Հախվերդյանին, որ իրա սեփական երգին ասեց "էս աննասունի ձենը կտրեք": Լավ ասեց:
Գնացի, լավ, գնամ պարապեմ իմ մնացած 60 հարցը, թե խի եմ պարապում...

Իմ կատուների աշխարհը

Ուզում էի մի քիչ իմ կատուներից խոսայի...իմ կատուները էն կատուներից չեն, որ որտեղ տաք ա, էնտեղ են հավաքվում, ոչ էլ էն կատուներից են, որ գայթակղում են իրանց կատվային ճանապարհներով, հետո ինչ ուզում, անում են:
Իմ կատուները "Նոկտյուրնա" մուլտֆիլմի կատուներից են, դե, նրանք, որ գիշերը պահպանում էին մանկատանն երեխաներին, էն, որ շատ բարի են ու շատ փափուկ...
բաաա :))))))))))մռռռ....

Նվերների հավեսով :)

Արդեն խառն եմ :DDD մի հատ ե~րկար ցուցակ եմ կազմել նվերների, ու էս տարի որոշել եմ բոլորի նվերները ձեռքով պատրաստեմ, ու~խ, ինչ հավես ունեեմ, ջաաան :DDD

վերադարձ...ուռա~

Մի տեսակ մուսաս լքել էր: Նենց էի նեղվում... երեկ վրեն ջղայնացա, սիրու~ն հետ եկավ, դե ես էլ նստեցի (բա հո չէի կանգնելու)))) ու նկարեցի: Չգիտեմ դուք ինչ հույզեր կունենաք, բայց ես մի տեսակ հուզվում եմ էս նկարին նայելուց, երևի մի քիչ շատ սրտանց եմ նկարել, ու ...կիթառ... ))))))